Hergebruiken en herstellen

Van huis uit heb ik meegekregen om dingen zelf te maken, maar ook om iets dat stuk is, niet meteen weg te gooien en te vervangen, maar om eerst te kijken of je het nog kunt herstellen of hergebruiken. Dit heeft me geleerd om bewust om te gaan met wat er is en wat je ermee kunt. Mijn vader bewaarde altijd op straat gevonden moertjes en boutjes en andere dingetjes om dit weer ergens te hergebruiken voor nieuwe toepassingen. Geweldig vond ik dat. Op die manier gebruikte hij bijvoorbeeld houten ijsstokjes om parket te leggen in een zelfgemaakt poppenhuis. En van mijn moeder leerde ik zelf kleding te maken en te herstellen, maar ook om netjes boeken te kaften. En zij kon het weten omdat ze bibliothecaresse was. Allemaal mooie vaardigheden en inzichten die ik verder ontwikkeld heb. Zo voorzag ik mijn schoolagenda’s vroeger allemaal met een uniek kaftje van oude spijkerbroeken, tijdschriften of posters. Later maakte ik oorbellen van vissersgerei (blinkertjes) en elektronica onderdelen (weerstandjes) en ringen van zilveren theelepels en bierdopjes.

Handboekbinden

De grafische opleiding die ik ben gaan volgen inspireerde me verder tot anders kijken. Het papierafval dat gebruikt was om de inktrollen van de drukpersen schoon te maken viste ik uit de prullenbak en toverde die om tot unieke posters en ik experimenteerde met de papierinvoer op de Heidelberg degelpers waardoor de afdrukken steeds interessanter werden. Maar het mooiste product van het grafische vak vond ik toch wel de afwerking, het boekbinden, omdat met dat proces je het meest concreet iets tot stand brengt. Met je eigen handen en een paar eenvoudige gereedschappen en materialen een volwaardig eindproduct maken. En ook al heb ik na mijn grafisch diploma eerst een andere carrière gehad, het inbinden van tijdschriften is nog jarenlang mijn bijverdienste geweest en mijn boekbindspullen verhuisden altijd met me mee.

Van niets iets maken

Toen ik een tijdje geleden door overbelasting werd uitgeschakeld en op mezelf werd teruggeworpen en vrijwel niets meer kon, heb ik langzamerhand het ambacht van boekbinden weer ontdekt en kwam erachter dat ik toch van niets iets kon maken. Het gaf me energie om met oude, afgeschreven of waardeloze materialen iets nieuws te creëren. Om iets te bouwen dat onder mijn handen groeit en weer nieuwe waarde krijgt. Opnieuw naar iets kijken en de schoonheid en de zin daarin te ontdekken geeft voldoening. Door op deze manier bijzondere boekjes te maken en boekjes bijzonder, heb ik mijn bestemming weer gevonden en geniet ik van het maken en het zijn.

Atelier aan huis

Mijn bijzondere boekjes ontwerp en produceer ik thuis in mijn atelier in het Friese Wirdum.

Trudie Labuschagne